Ergens tussen de middag en de avond begint in heel Europa de apero. In Milaan heet hij aperitivo en is hij theater: de bar als podium, de olijven als entreebewijs. In Marseille heet het apéro en is het een grens: aan de ene kant de dag, aan de andere kant het leven. In Barcelona is het een werkwoord, op Lesbos een wonder van anijs en water, in Porto een geheim dat drie eeuwen thuisbleef en in Marrakech een ceremonie waar geen druppel alcohol aan te pas komt.

APÉRO duikt in die cultuur, op drank- en sociaal gebied tegelijk. Want die twee zijn niet te scheiden: vertel me wat er in het glas zit en wie er aanschuift, en ik vertel je hoe een land over tijd, genot en gezelschap denkt. We verzamelen de geschiedenis, de rituelen, de makers en de anekdotes, en delen ze in longreads, een magazine, een blog en straks een podcast. Verdieping en mooie momenten, dat is de hele formule.

Nederland kent de borrel, maar de borrel heeft een eindtijd en staat in de agenda. De apero is het omgekeerde: hij vervangt de agenda. Het moment tussen middag en avond is bij ons de file, de inbox, de haast. Elders is het het beste deel van de dag, en het duurt zo lang als het gesprek.

En de tijd is er rijp voor. Een generatie die bewuster drinkt, zoekt niet minder ritueel maar méér: overal in Europa worden oude aperitiefculturen herontdekt door dertigers die langzaamheid als luxe ontdekken. Wat zij in de bodega van opa vonden, willen wij hier op tafel zetten.