In Milaan heet hij aperitivo en zet de barman olijven neer bij een glas dat nog besteld moet worden. In Marseille heet hij apéro en slaat de pastis troebel vóórdat er gegooid wordt op de pétanquebaan. In Barcelona heet hij vermut en schuift op zondag de hele familie aan, en in Marrakech is hij een straal muntthee van dertig centimeter hoog. Overal hetzelfde ritueel: er wordt iets ingeschonken, er schuift iemand aan, en de rest van de dag mag wachten.
APÉRO is een onderzoek naar die aperocultuur, op drank- en sociaal gebied. Wat er in het glas zit en waarom juist dat. Wie er aanschuift, wat er wordt doorgegeven, en hoe een nieuwe generatie de apero overal in Europa opnieuw ontdekt. De mooiste verhalen en momenten verzamelen we hier. En als het onderzoek af is, vieren we de conclusie zoals het hoort: aan een lange tafel in Utrecht.
Van het theater van Milaan tot de schenkende hand van Marrakech: zes culturen, zes rituelen, zes longreads om in te verdwijnen.
Het aperitivo is geen pauze van het leven, het is het optreden.
In Frankrijk staat het aperitief gewoon op de klok.
De drank van opa werd de hipste van Spanje.
Hier wordt de drank zwakker gemaakt, en juist dat is het ritueel.
Portugal exporteerde zijn beste verhaal en hield zijn beste geheim.
Het aperitief is geen drank, het is de schenkende hand.
Het magazine bundelt longreads, lexicons en minidrama's uit het onderzoek. Blader door de edities in de reader, onze magazine-app.
Hoe een alarmsignaal van de evolutie het ritueel van het genieten werd.
Waarom je naar een glas ouzo blijft kijken: natuurkunde, uitgevoerd als theater.
Of toch wel? Over jenever, bitterballen en het moment dat we terug gaan pakken.